Planetaki Planet Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística

Puntería educadora

2010-02-09T08:06:52+00:00

A que si dan ganas de facelo?

Queremos Galego chama a “saír do armario” aos galeguistas do PPdeG

2010-02-09T08:51:27+00:00

Onte, cando se cumpría exactamente un ano de que destacados dirixentes do PPdeG –coma o seu secretario xeral e actual conselleiro da Presidencia, Alfonso Rueda, o coruñés Carlos Negreira ou a viguesa Corina Porro– compartisen pancarta coa asociación contraria á normalización da lingua galega, as protestas contra o denominado decreto do plurilingüismo formalizáronse no Parlamento de Galicia

Que pague a Xunta e que pague o goberno español, esixe Ferrín

2010-02-09T08:51:27+00:00

Na liña do que xa veu manifestando en pública desde a súa elección como presidente da Real Academia Galega (RAG), o escritor Xosé Luís Méndez Ferrín insistiu en que a Xunta de Galicia debe asignar unha cantidade fixa nos orzamentos anuais coa que axudar a manter o traballo da institución. A maiores, Méndez Ferrín reivindicou a implicación do goberno español no sostén económico da RAG. Na súa opinión, a institución "ten dereito e así debería ser". Como aval da súa proposta citou o caso da Academia Vasca á que, lembrou...

Ferrín situa em 1,2 milhons de euros as necessidades da RAG «para sobreviver»

2010-02-09T01:56:31+00:00

PGL - Num acto que tivo lugar ontem em Ourense, o presidente da RAG, Xosé Luís Méndez Ferrín, quantificou em 1,2 milhons de euros as necessidades económicas da Academia «para sobreviver».

Para lograr este objectivo, o académico solicitou a inclusom de despesas orçamentárias para a RAG nos orçamentos da Junta, mas também nos do Estado espanhol, lembrando que, por exemplo, a Academia Basca recebe subsídios dos Governos autonómicos basco e navarro, assim como do francês.

Esta cifra serviria, segundo Ferrín, para pagar as «vinte e oito pessoas em nómina» que tem a RAG, além de para a ediçom de umha nova versom do dicionário e trabalhar em terminologias, toponímia e onomástica pessoal.

XORNADAS DE FORMACIÓN DOS PREMIOS DE INNOVACIÓN EN NORMALIZACIÓN LINGÜÍSTICA: CARTA A ANXO LORENZO

2010-02-09T01:11:11+00:00

Carta que lle enviamos ao Secretario Xeral de Política Lingüística, Anxo Lorenzo, os ENDL galardoados nos Premios á Innovación en Normalización Lingüística deste curso 2009-2010.

________________

Señor secretario xeral de Política Lingüística:

Reclamamos a súa atención para unhas breves consideracións que queremos transmitir ao goberno galego e que recollen o noso sentir unánime. O sentido da responsabilidade e o respecto que nos merece a súa persoal traxectoria docente e investigadora serán o contrapeso que nos permita conseguir continencia verbal á hora de lle expresar o noso malestar.
Aínda que para vostede non sexa agradábel escoitar as nosas queixas –e tampouco para nós formulalas-, temos a obriga moral de transmitirllas aquí e agora. Coa máxima cordialidade e co máximo respecto, nesta que debería ser xornada de xúbilo, temos que alzar a nosa voz para clamar contra a involución manifesta (redución do número de premios; dotación económica testemuñal; cambios regresivos na convocatoria de axudas para os equipos de normalización; actitude de desprezo polo patrimonio literario por parte do conselleiro do ramo; e, como colofón, as chamadas Bases do Decreto do Plurilingüismo).
A que era tenue e incipiente normalización nos centros foi posíbel grazas á implicación de profesoras e profesores comprometidos, ás veces para o alumnado os únicos referentes de uso do galego en todos os ámbitos. Con que fin pretenden que este profesorado teña que renunciar á docencia vertebradora? Cal é o fin de que se pretenda responsabilizar do ensino en galego a determinadas persoas sen competencia nin motivación para esta encomenda? A mellor garantía da presenza normalizada do galego no ensino é o profesorado que leva varios anos desenvolvendo en galego a docencia e a vida. Mais este histórico contributo de recuperación da identidade colectiva será cercenado polo marco legal proposto, que acentúa os comportamentos diglósicos e nega a posibilidade de ofrecer ao alumnado modelos de usos lingüísticos normalizados.
Por todo o exposto, os representantes aquí presentes dos Equipos de Normalización Lingüística que están a desenvolver en colexios e institutos proxectos cuxa calidade ten sido recoñecida nos premios de innovación convocados pola Secretaría que vostede dirixe solicitámoslle a retirada destas bases e o mantemento do Decreto en vigor, o que desenvolve as medidas consensuadas no Plan de Normalización da Lingua Galega e o máis axeitado para poder cumprir a tarefa que a propia administración educativa nos encomendou: promover o galego para normalizar o seu uso entre a comunidade educativa, asentando así as bases dun ensino plurilingüe.
Asdo.:
Premios á Innovación en Normalización Lingüística 2009-2010
Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística do CEIP Aguiño (Ribeira), CEIP A Gándara (Carballo), CEIP A Pedra (Bueu), CEIP Bergantiños (Carballo), CEIP Quintela (Moaña) IES Menéndez Pidal (A Coruña), IES Sardiñeira (A Coruña), IES Félix Muriel (Rianxo), IES Perdouro (Burela), IES Rodeira (Cangas) e IES de Porto do Son (Porto do Son).

Modelo Burela: unha lección de cine e sentido común sobre o uso das linguas

2010-02-09T02:37:22+00:00

Una joven gallega de Burela, Lugo, se justifica, delante de un frontal de nichos, durante varios minutos –y casi se disculpa–, porque se atrevió a convencer, primero, a sus familiares y, luego, al marmolista, de que el epitafio de uno de sus seres queridos, fallecido, quedase escrito en la lengua del difunto, que no era otra que la lengua de sus familiares; que no era otra que la lengua del marmolista, y que no era otra que su propia lengua, esto es, la lengua gallega; y esto, en medio de una mar de lápidas escritas en castellano… Sólo ese fragmento de vida arrancada a la pantalla, bastaría para recomendar a todos los gallegos, y al resto de los españoles, que viesen el documental de Matías Nicieza y Bernardo Penabade, Modelo Burela (2009), recientemente exhibido en el Palacio del Marqués de Valdecillas de Madrid, en la inauguración del Ciclo “Documentales y Cortos sobre la Memoria”, organizado por AMESDE, Asociación para la Memoria Social Democrática, y la Universidad Complutense de Madrid.

No sé si a ustedes, pero a alguien, como es mi caso, que escribe y se expresa en castellano, y que enseña lengua y literatura castellana –y no sólo porque sea su profesión–, no deja de resultarle chocante y humillante, a un tiempo, el que una joven gallega deba explicarse, y casi disculparse, porque ha utilizado su propia lengua en el adiós definitivo de un ser querido.

En realidad, considerándolo bien, esa escena nos humilla a ambos, a ella, por tenerse que explicar, y a mí, al comprobar, una vez más, cómo mi lengua, la castellana, se ha utilizado, y se pretende aún utilizar, para desnaturalizar y doblegar las lenguas de otros. Por eso, a ella y al resto de los ciudadanos de Burela, de Galicia, del País Vasco, de Cataluña, les digo que ese uso espurio de mi lengua no se hace en mi nombre, ni en el de muchos otros castellanoparlantes, que nos abochornamos por ello; y que el llamado “conflicto lingüístico” no existe sino entre los que nos quieren separar y enfrentar, pero no entre los que de verdad nos queremos comunicar, y expresar lo que somos, en la lengua o en las leguas que somos.

Y, no obstante –lo sé bien–, hay muchos castellanoparlantes que se sienten sinceramente atribulados por el destino de su lengua; a ellos, les pregunto, ¿puede, en verdad, creerse que una lengua que hablan cuatrocientos millones de personas en tres continentes, y que estudian decenas de millones de otras personas, en esos, y en los dos continentes restantes, se va a resentir porque nuestros compatriotas gallegos, vascos y catalanes hablen, piensen y se expresen en sus propias lenguas?; ¿realmente alguien con sentido común puede creerlo?

Las lenguas se desarrollan o mueren por la utilidad social y práctica que nos ofrecen –en cuanto herramientas de comunicación que son–, y ninguna política lingüística, en una coyuntura democrática, sea esta ingenuamente voluntarista, o ansiosamente histérica, logrará modificar ni un ápice ese hecho incontrovertible. Sólo una política premeditadamente imperialista, de exterminio y sustitución, y este, creo, no es el caso, lo ha logrado –y, aun así, parcialmente– en el pasado. Por eso mismo, les digo también a esos mismos atribulados hablantes de mi propia lengua que, paradójicamente, si hay una lengua que esté en peligro de desaparición en Galicia es el gallego; como, en el País Vasco, lo es el euskera; y, en Cataluña, el catalán; y que son estas las lenguas que deben ser protegidas. Que la imposición del castellano, la queja continua y el abuso, no humilla tanto a las lenguas de los otros, sino, sobre todo, a nuestra lengua; y que le hacemos un flaco favor, de ese modo, pues impedimos que se establezca la natural convivencia entre los idiomas; esa interacción que los especializa y distribuye, en el aula, en el patio del recreo, en casa y en la calle; es decir, en cada uno de los contextos y “situaciones de uso” que marcan los ritmos de la vida cotidiana, de un modo lógico y armónico. Además de provocar una patente –y, por qué no, lógica también– animadversión en una parte de los que, objetiva o subjetivamente, se sienten expropiados de la suya propia.

Y, en última instancia, ¿alguien cree, de verdad, que la victoria del castellano en los cementerios y en las notarías gallegas, hace algún favor a nuestra lengua? ¿Alguien cree que llevando la tensión a las escuelas y a los claustros de profesores, suscitando un conflicto donde no lo hay, por el mero rédito político, hace un favor a la lengua que supuestamente defienden? Quien lo piense, no está en este mundo. Y es esto precisamente lo que Matías Nicieza y Bernardo Penabade, con una cámara de tercera al hombro, y un micrófono de karaoke, con extraordinario olfato para el discurso cinematográfico y documental, dejando hablar y expresarse a esa joven, y a unas decenas más de ciudadanos de Burela, nos han mostrado, en una lección de sentido común y de cine documental insuperable.

Matías Escalera Cordero

Unha lección de cine e sentido común sobre o uso das linguas

2010-02-09T00:13:12+00:00

Lemos en Crónica 3:

Tic tac

2010-02-09T01:14:17+00:00

Tic tac é un libro-disco que combina música e ilustración para público infantil a partir de tres anos
de idade. Trátase dunha obra para ver, escoitar e cantar, tanto en familia como na escola, como complemento das clases de Educación Musical.

Neste primeiro traballo musical en solitario, Pablo Díaz fai un percorrido por distintos ritmos cos que, dende a perspectiva do folk, abarca a universalidade da música, dende o xénero clásico ata o jazz, pasando polo rock, o soul, o swing e os ritmos latinos.

As 16 cantigas do disco abordan temas próximos aos cativos, como a natureza, o mar, os animais ou o fogar, de xeito que se lles proporciona vocabulario e fórmulas de expresión a través da música.

Compleméntase cunhas orixinais ilustracións feitas coa técnica do linograbado, un método recuperado por Marc Taeger co que afonda no caracter tradicional da obra. Algunhas das musicais deste traballo forman parte das actividades de animación lingüística da campaña ‘Palabras no Ar’ que KALANDRAKA realiza en concellos galegos.

En breve terémolo na biblioteca, porque ten moi boa pinta!

Crónicas das III Jornadas de Língua: Língua, música, comunicação... e Lusofonia (ou Galeguia)

2010-02-09T01:02:33+00:00

Ugia Pedreira, Jurjo Souto e Ugia Senlhe ofereceram as suas experiências no campo da música a respeito das estratégias de comunicação da Galiza com a Lusofonia. Ugia Pedreira manifestou-se orgulhosa de ser partícipe do movimento reintegracionista, do qual disse admirar a sua capacidade amnésica e humorística. Jurjo Souto falou do Zeca Afonso como parte fundamental da origem da nova música galega. Ugia Senlhe chamou a atenção para a peregrinação à procura da origem comum que muitos brasileiros fazem chegando à Galiza.

Anxo Lorenzo opina sobre o decreto

2010-02-09T01:14:17+00:00

Estas son algunhas das declaracións de Anxo Lorenzo nunha xornada de formación con integrantes dos ENDL dalgúns centros. Escoitade con antención porque algunhas afirmacións son, cando menos sorprendentes, e argadamos a vosa opinión:

as aulas e o despacho from SonCine on Vimeo.

Éxito da última iniciativa de Prolingua

2010-02-09T01:14:17+00:00

A presentación de 55 mentiras sobre a lingua galega, promovido pola asociación Prolingua, foi cualificada como un éxito polos seus organizadores. Máis de cinco mil persoas asistiron aos 69 actos que tiveron lugar a primeira hora da noite do venres en diferentes lugares do mundo (na imaxe, o acto de Buenos Aires). A xente ateigou os locais e debateu arredor das falacias que seguen a tentar impedir a normalización da lingua.

Na internet, os participantes nos actos informan do que aconteceu, tanto a través de blogs como das redes sociais. De feito, o grupo de Prolingua no Facebook, con máis de 2.400 seareiros, converteuse nun punto de encontro e, maioritariamente, de parabéns e de orgullo polo éxito das diferentes convocatorias.

Na web de Prolingua púidose ver ao vivo -e agora en diferido- a presentación que tivo lugar en Vigo, coa participación do autor do libro, Xosé Henrique Costas, e doutros dous membros da entidade, Manuel Bragado e Agustín Fernández Paz. Este foi un dos actos con máis asistentes, unhas 200 persoas.

«Twittear» dise «latricar» en galego

2010-02-09T01:14:17+00:00

«Twittear» en galego dise «latricar». Internet conta desde fai menos dun mes cunha nova rede social de microblogging , é dicir, un portal onde os usuarios se comunican a través de mensaxes de menos de 140 carácteres, que está feita en Galicia. Chámase Latri.ca, e é un proxecto persoal de Manuel, que forma parte dun grupo de usuarios que dedican o seu tempo libre a «crear proxectos en galego para Galicia». Coa mesma idea naceu Sinxelo, un servizo de anuncios clasificados gratuíto, e Blogalego, un buscador de bitácoras en galego.
O auxe das redes sociais promoveu a chegada de Latri.ca, un espazo «onde a xente puidese compartir os seus temas de actualidade, preocupacións ou afeccións», explica o seu creador. O nexo común dos seus usuarios é Galicia e esta proximidade do proxecto permite que, «se queres seguir latricando, podes quedar para tomar algo. A idea era facilitar unha ferramenta rápida para mellorar a comunicación».
En menos de 30 días, esta rede social xa conta con máis de 160 usuarios. A pesar de ser unha unha cifra discreta, Latri.ca pode converterse nunha alternativa aos portais maioritarios. «Competencia, non creo, é simplemente unha alternativa local», recoñece Manuel, xa que o seu proxecto é pequeno, sen ánimo de lucro e con poucos recursos. O seu obxectivo é convertelo nunha comunidade virtual con Galicia como denominador común.
Ademais, dado o carácter inmediato deste tipo de portais, Latri.ca xa está adaptado aos dispositivos móbiles e preséntase como unha opción máis para informar de actividades que se desenvolvan en Galicia, como concertos ou manifestacións.
Opinade!

Con algo na cabeza

2010-02-09T01:02:20+00:00

Comezamos a semana de Entroido con algo na cabeza tal e como nos pedira o Toribio. Houbo gorras, perrucas, boinas, gorros de todo tipo e tamén fariña e música para bailar no recreo. E mañá:

O martes
non sexas descortés,
e trae algo na cabeza e
algo do revés.

AS COPLAS DE 5º B

2010-02-09T01:02:15+00:00

En xaneiro e febreiro
o meu compañeiro
parece un guerreiro.
Cando é ano Xacobeo
dalle un mareo.
Celia

Xa estamos no entroido,
filloas como as que poido.
Ímonos disfrazar
para á xente asustar.
Sofía

Onte fun a ver “Avatar”
e un tío queríame matar;
intentou degolarme
e empezou a dispararme.
Andrés

O entroido vai chegar
e todas o imos celebrar,
comendo as filloas
que fixeron as avoas.

Antenín é amigo de Martín.
Gustaríalles tocar o violín,
pero non queren vir
porque facémolos rir.

Co Xacobeo case me mareo.
Pouco saio ao recreo.
Se non estudio cateo
e non podo visitar o museo.
Anaís

O entroido chegou con orellas,
carne de poco para enchentes,
para que xanten as vellas
e tamen as demais xentes.

Vestirémonos de trapos
perrucas, sombreiros e zapatos.
Como no entroido vale todo
iremos de tontos e bobos.

Meu padriño
fai moi ben as filloas.
Cando acaba de probalas
quédalle a tixola soa.

O meu gato Duque
ten un músculo atrofiado.
Cando ten que correr,
a pata dalle que facer.
Estela

O Antenín de Martín
parece un “Langostín”
Cando toca o violín
baila nun patín.

Co mareo do Xacobeo
quédome coma un xeo.
Teño que ler un tebeo
para acabar co cabreo.
Mauro

Brais e máis Andrés
pasaban a clase falando.
Menos mal que os separaron
pero agora falan berrando.

No entroido imos cantando,
comendo filloas e orellas,
saltando, rindo e bailando.
Algún vai contando ovellas.

A miña amiga Andrea
é unha boa compañeira,
moi caladiña na clase,
pero despois moi festeira.

Este ano no entroido
voulles decir ás miñas avoas
que vaian facendo a masa
para levar ao cole filloas.
Cristina

O Entroido vai chegar
¡Que ben o vou pasar!
Coas miñas compañeiras
voume disfrazar.
Alicia

Este ano houbo temporais.
Coa neve poidemos xogar
e co vento voar.
Sin cole quedamos
e moito disfrutamos.
Adrián L.

Filloas, orellas, rosquillas
comeremos sen parar.
Sentados nas sillas
a barriga vainos estoupar.
Eva

A miña compañeira
botoume unha carreira.
Como é moi guerreira,
leva un sombreiro
de pel de carneiro
Ainhoa

Miña amiga Cristina
é moi presumida.
Sempre con roupa bonita.
Só lle falta unha pulseriña
para ser a máis guapiña

Á miña amiga Aldara
gústanlle moito os contos.
Ten bastantes de fadas
pero poucos de piratas
Andrea

Entroido,entroido,
¡Canto tardas en vir!
para ver aos borrachos
das tabernas saír
Juliane

O noso profesor
moi bromista é.
Todos rimos un montón
e despois deberes a mogollón.

Andrea a de 5º B
está moi caladiña,
pero cando chega o recreo
berra como unha loquiña.
Brais

PORTADA

2010-02-09T01:02:15+00:00

ANTROIDO 2010

2010-02-09T01:02:15+00:00

O antroido vai chegando
e andan todos coma tolos
sobre todo os de sexto
non paran de pedir
pois a Madrid queren ir,
pero eu penso
que van quedar en Allariz.
Noelia Pombo

Se de Antroido queres vir
nada mais que o tes que pedir.

Se de antroido queres vir
pinta o teu nariz.

Se á praia queres ir
ao noso antroido tés que vir.

Se ao antroido queres vir
trae unhas rosquillas e ponte a rir.

Os alumnos desta clase
non queremos traballar,
pois o noso disfraz temos que
inventar.
De seres fantásticos imos ir
e por Vilaboa arriba vanse rir.

Se che gustan as filloas,
as rosquillas, as orellas
e moitas cousas máis
o antroido terás que festexar.
Antía Aller

Se vas ao antroido
saca a pelota
e ponte a xogar un pouco
Estela Martínez Rama

O antroido vai chegar,
rosquillas, orellas e filloas
imos zampar.
O antroido é moi divertido
por eso cando me disfrazo
moito me río.

O antroido vai chegar
e o meu disfraz
está sen preparar.
Aitana Fernández R.

O antroido vai chegar
e todos nos imos disfrazar.

Cousas moi ricas van traer e no
ximnasio as imos comer.
Lucía García Crívaro

O antroido vai chegar
e os nenos xa están a xantar.

O antroido vai chegar
e Juan xa está a brincar.
O antroido vai chegar
e Pilar vai falar.
O antroido vai chegar
e Charo vai explicar.
O antroido vai chegar
e Pilar vaise enfadar.
O antroido vai chegar
e Marisé vai estudar.
David Delgado

O antroido vai rematar
E os nenos van chorar.
Jennifer López

SAÍDA A PORTO

2010-02-09T01:02:13+00:00

ESPAZOS PARA FALAR-2010 - COA LINGUA DE EXCURSIÓN

INFORMACIÓN SOBRE A SAÍDA A PORTO

DATA: 23 / 24 DE ABRIL

1º día: Saída a primeira hora da mañá: Ferrol-Vigo_Tui-Braga

OS COMELIBROS

2010-02-08T20:25:35+00:00

Xa lle temos nome ao Club de lectura: Os comelibros.

O venres pasado tivemos a primeira xuntanza co alumnado que vai participar no club.

Os libros que imos ler este mes son:

O carteiro de Bagdag, de Marcos Calveiro.
Cómo complacer a todo el mundo sin dejar de hacer... lo que uno quiere, de Klaus-Peter Wolf.

Este club de lectura non sería posible sen a colaboración de:

Edicións Tambre, que nos fixo un moi bo agasallo.
A Asesoría de Bibliotecas escolares de Galicia, por enviarnos agasallos para o alumnado participante.
Beatriz González, do Bibliobrey, por animarnos, asesorarnos e prestarnos libros.
Das mestras que se apuntaron ao proxecto sen dubidalo.
Do alumnado que está a mostrar moita ilusión por participar no club.
E, como non, ao director, Regino Garrido, que aposta polo libro e a lectura a pesar de que os Centros de Educación Primaria non contemos cun presuposto para estes proxectos.

Grazas.

SON “TONTOS” OS GALEGOS?

2010-02-08T20:24:46+00:00

Se buscamos no na edición virtual do dicionario da Real Academia Española (RAE) (www.rae.es) a palabra "gallego" atopamos distintas acepcións:
1. adj. Natural de Galicia.
2. adj. Perteneciente o relativo a esta comunidad autónoma de España.
3. adj. En Castilla, se dice del viento cauro o noroeste, que viene de la parte de Galicia.
4. adj. Ant., Arg., Col. y Ur. Dicho de una persona: Nacida en España o de ascendencia española.
5. adj. C. Rica. tonto (falto de entendimiento o razón).
6. adj. El Salv. tartamudo.

Pola contra, se buscamos catalán ou vasco, non atopamos tacaño ou bruto respectivamente, a pesar de que son termos moito máis empregados na lingua falada e coñecidos por todos en España, cando as acepcións de "tonto" e "tartamudo" do galego só se utilizan en América.

En 2013, cando se publique a vixésimo terceira edición do dicionario da RAE, será eliminado este sinónimo de galego, e en poucos meses será enmendado este erro na páxina web da RAE. Esta segue sostendo que é un termo empregado en Costa Rica, pero decidiu retiralo xa que non se atoparon documentos escritos sobre o seu uso.
Foi a asociación cultural Garipano quen organizou unha campaña de recollida de sinaturas en Internet para eliminar o seu uso do dicionario, a través da páxina web http://www.aproldalinguagalega.org . Tamén existen outras iniciativas. Unha das máis destacadas é a do BNG, que levou a cuestión ao Congreso a través dunha moción non de lei que instaba ao Goberno a que exisise á RAE que retirase as acepcións por vexatorias e estereotipadas.

Lorena Giráldez González

O MEU PAI NO BURRO

2010-02-08T20:24:41+00:00

O meu pai está subido nun burro, é o que vai diante e está chorando. Iba co meu padriño e co avó a buscar patacas porque antes non había tractores e traían a carga en burro.

Marta Rodríguez Pérez. 5 anos

Escola de Dacón.

A xanela. Falando, abrimos unha ventá ao mundo. Documental sobre o galego ante os ollos e oídos dunha rapaza rusa

2010-02-08T19:26:07+00:00

O MEU PAI

2010-02-08T20:24:41+00:00

ESTE É O MEU PAI. TIÑA 4 ANOS.E ESTÁ RECOLLENDO UVAS.

MARTA RODRÍGUEZ PÉREZ 5 ANOS

ESCOLA DE DACÓN

MANOLO O MEU TATARAVÓ

2010-02-08T20:24:41+00:00

ESTE É O MEU TATARAVÓ FAI MOITOS ANOS. PARECE QUE ESTÁ NUN PALACIO PERO ESTÁ NO ESTUDIO DO FOTÓGRAFO.

DANI COCA GONZÁLEZ 5 ANOS

ESCOLA DE DACÓN

A MIÑA BISAVOA

2010-02-08T20:24:41+00:00

ESTA ERA A MIÑA BISAVOA QUE ESTABA NA COCIÑA COA MIÑA PRIMA. AS COCIÑAS DE ANTES NON ERAN TAN MODERNAS COMO AS DE AGORA, ERAN DE LEÑA E NON TIÑAN MOBLES.

DANI COCA GONZÁLEZ 5 ANOS

ESCOLA DE DACÓN.

Mundo que xira

2010-02-08T19:30:43+00:00

A continuación podemos ver unha presentación realizada no ano 2006 por Anxo Lorenzo, actual Secretario Xeral de Política Lingüística, sobre planificación lingüística.

Nas diapositivas 22 e 24 fala da necesidade de consensos, e na 26 conclúe que se debe desenvolver en profundidade o Plan Xeral de Normalización da Lingua (PXNL) (tamén fala de acadar un uso maioritario do galego na docencia).

Políticas lingüísticas emerxentes en Galicia

View more presentations from Anxo Lorenzo.

Así son as cousas agora. Seica mudou de opinión?:

Actualización da análise do novo Decreto do PlurilingüIsmo

View more presentations from Coordinadora Galega ENDL.

Do desencontro entre o responsable da política lingüística da Xunta e os docentes dá fe o seguinte vídeo. Foi gravado o pasado 30 de xaneiro no IES 'As Fontiñas' de Santiago de Compostela, na inauguración das Xornadas de Formación dos Premios de Innovación en Normalización Lingüística:

as aulas e o despacho from SonCine on Vimeo.